Nowa płyta Jędrzeja Kubiaka - wywiad z muzykiem

Z Jędrzejem Kubiakiem - zdolnym, bydgoskim muzykiem, rozmawialiśmy o płytowym debiucie, fingerstylu i o „złym prowadzeniu” oraz o tym, jak udało mu się przywrócić gitarowym dźwiękom dawny urok.

Jedrzej Kubiak /fot. Janusz Michalski

Specjalnie dla czytelników portalu CowBydgoszczy.pl mamy 2 płyty Jędrzeja Kubiaka, które możecie wygrać w naszym konkursie:

Wygraj płytę Shortsighted

CowBydgoszczy.pl: Najpierw opowiedz mi coś o sobie.

Jędrzej Kubiak: Gram od 1994 roku. Początki, jak to zwykle bywa, jakieś projekty garażowe i spotkania z kolegami przy gitarze. Rok 1999 to już gra na scenie takiej prawdziwej, muzycznej, w duecie. Potem nasz duet rozrósł się do tria. Zaczynaliśmy w Bydgoszczy. Choć zawsze przyznawałem, że Bydgoszcz to moje miasto rodzinne to nasza twórczość odbierana była na różnych festiwalach poza miastem nad Brdą.

Gitara akustyczna i gitary rezofoniczne w których się specjalizuję to najbliższe mi instrumenty. Te drugie są pochodnymi tradycyjnej gitary akustycznej. Zaprojektowano je po to, by z instrumentu akustycznego uzyskać większą głośność dźwięku... a ich charakterystyczne brzmienie - pomimo wynalezienia w roku 1931 gitary elektrycznej - pozwoliło gitarom rezofonicznym przetrwać do dziś. Podsumowaniem wielu lat grania i eksperymentowania z dźwiękami gitary jest właśnie moja płyta.

CwB: Co ciekawego możesz o niej opowiedzieć?

Jędrzej: Powstawała bardzo długo. Nawet do teraz nie jestem pewien czy rzeczywiście znalazły się na niej te dźwięki, które powinny (śmiech). Mniej więcej dwa lata temu zacząłem przeprowadzać selekcję utworów. Długo zastanawiałem się, co na takiej płycie powinno się znaleźć, a co nie. Materiał od kilku lat dojrzewał. Nagrywałem wersje próbne. A to, co jest na tej krótkiej płycie (32 minuty), to już owoc moich rozmaitych podejść do solowego grania na gitarze akustycznej.

CwB: Czemu akurat gitara?

Jędrzej: Na pewno chciałem nagrać gitarową płytę i chciałem to zrobić bezkompromisowo – nie ulegając modom, zarówno jeśli chodzi o gatunek, styl wykonania oraz o realizację dźwięku. Pomimo olbrzymich możliwości technicznych dzisiejszego studia, pokusiłem się o nagrywanie w sposób bardzo tradycyjny i prosty, prawie bez znamiennej dla współcześnie wyprodukowanej muzyki, wszechobecnej kompresji. Dlatego, żeby posłuchać materiału z płyty trzeba tę „gałkę w głośniku” odkręcić trochę bardziej. To było jedno z moich założeń, które udało mi się zrealizować. Już w momencie tworzenia konkretnych utworów na płytę wiedziałem, że dla wielu osób (nawet tych słuchających podobnej muzyki) ten rodzaj realizacji dźwięku może wydać się zaskakujący.

CwB: Co znajduje się na krążku?

Jędrzej: Jest na nim kilkanaście kompozycji na gitary rezofoniczne i gitarę akustyczną solo. Nurt, który prezentuję jest nazywany gitarą fingerstyle. Uprzedzając Twoje pytanie wyjaśnię, że Fingerstyle to technika coraz bardziej popularna w Polsce. W prawej dłoni gitarzysty prawie nigdy nie ma kostki, gra się gołymi palcami albo specjalnymi pazurami. Partie basowe utworu grane są kciukiem, a pozostałymi palcami, które się uniezależniają, grana jest linia melodyczna .Potrzeba trochę czasu zanim uda się przyzwyczaić rękę i przede wszystkim mózg. Najkrócej można scharakteryzować tę płytę jako „gitarową fingerstyle”.

CwB: Jesteś samoukiem czy masz wykształcenie muzyczne?

Jędrzej: Jestem samoukiem. Oczywiście ma to swoje minusy ale także wiele pozytywnych stron. Na pewno kształcenie słuchu w szkole muzycznej pomaga. Spotkałem z kolei wielu muzyków, których szkoła muzyczna w jakimś stopniu, odważę się powiedzieć: ograniczyła. Czasami brakuje osobowości, a to w muzyce rozrywkowej jest bardzo ważne, tym bardziej jeśli gra się w małych składach bądź solo.

CwB: Gdzie można płytę dostać?

Jędrzej: Można ją zamówić np. w Saturnie, Merlinie albo u wydawcy: Flower Records.

CwB: Planujesz nagrać kolejną?

Jędrzej: Na pewno nie solo, ale są takie plany. Obawiam się tego, co przeszkodziło w nagraniu tej płyty. Chciałem wydać krążek już kilka lat temu, ale ciągle pojawiały się jakieś inne muzyczne zobowiązania. Podejrzewam, że ja też troszeczkę źle się prowadzę (śmiech). W tym sensie, że zbyt dużo instrumentów naraz próbuję ograć. I jeśli ćwiczę kilka utworów, np. do nagrania lub do koncertu na jednym instrumencie i jedną techniką, to drugie czasem zaniedbuję. Zawsze jednak myślę o kolejnych.

Rozmawiała: Aśka Bartczak

kategorie: